Nieuwsbrief 16-11-2009

16-11-2009

Namasté allemaal, 
 
Er is een pakket van 15 kilo met hechtmateriaal, pleisters, bandages en operatienaalden door enkele artsen uit Nederland verzonden naar de kliniek in Chitwan waar het daar door dokter Rajendra gratis gebruikt zou kunnen worden voor de allerarmsten onder de bevolking. Dokter Rajendra werkt al maanden zonder fatsoenlijk hechtmateriaal. Hij moet zijn hechtnaalden om wonden te hechten soms wel 4 of 5 keer gebruiken. En sinds 2 maanden had hij niets meer! 
 
In februari is het pakket verzonden en in april zou het opgehaald kunnen worden van het vliegveld bij de afdeling CARGO. Diverse mensen zijn bij de afdeling Douane geweest en het pakket werd alleen afgegeven als men 2.000 euro zou betalen! In juli is dokter Rajendra zelf van Chitwan naar Kathmandu gegaan om het pakket op te halen maar de afdeling Douane wilde het zelfs niet aan hem geven. Hij is twee dagen bezig geweest met het pakket en gaf toen de hoop op! 
 
De arts in Nederland heeft met het Nederlandse Consulaat gebeld en die zeiden hem dat er betaald moest worden! Tientallen telefoontjes werden gepleegd van en naar Nepal, naar het Nepalese Consulaat en naar de luchthaven van Kathmandu... Het wilde niet lukken! We hebben het even laten rusten en ik ben gisteren zelf naar het vliegveld geweest met Jaya Ram Dulal. Bij aankomst werden we grof behandeld: het pakket stond er al bijna 9 maanden en waarom was ik toch niet eerder gekomen? Omdat het pakket niet opgehaald werd heeft het in de Kathmandu Post gestaan, de landelijke krant, bij de afdeling gevonden pakketten! 
 
Er werd niet op gereageerd en het pakket is toen te koop aangeboden op de markt. Dit is een handeltje, opgezet door de regering, waar spullen die niet worden geclaimd, worden opgekocht door handelaren! Maar de man die de pakketten wilde opkopen was er niet en de pakketten gingen weer naar afdeling Cargo op het vliegveld in Kathmandu! Daar hebben ze nog enkele maanden gestaan. 
 
Samen met Jaya hebben we alle afdelingen gehad: niemand wilde ons helpen. We moesten de pakketten vergeten en we zouden ze NIET krijgen. Totdat we bij Thai Air kwamen, door wie de pakketten ingevlogen waren. De man pleegde diverse telefoontjes en vertelde ons dat ik alleen moest gaan naar het hoofd van de Douane... En dat heb ik gedaan. 
 
Ik werd ontvangen door meneer Shrestha in een stoffig kamertje met stapels papieren. Hij vroeg me weer waarom ik niet eerder gekomen was. Ik vertelde hem dat ik een "ernstig" ongeluk gehad had en nog op krukken liep (toevallig ging het gisteren wat minder en besloot ik weer de krukken mee te nemen... dat was mijn redding). Hij keek me vol medelijden aan en toonde begrip! 
 
Ik vroeg hem heel onderdanig, zoals ik ben, wat ik zou moeten doen om de pakketten terug te krijgen want ze waren door mijn broer (weer een leugen, sorry dokter Anton) gegeven voor dokter Rajendra! Ik bleef heel braaf naar het stoffige tapijt staren en hij vertelde me dat hij mij wel zou helpen. Maar het zou wel wat kosten! Ik vertelde hem dat ik niet zoveel geld meer had en wel iets kon betalen maar niet zoveel!
 
Er werd een brief geschreven door hem en er werd gebeld. Ze zouden het pakket gaan zoeken, maar dat kon wel een dag duren! Een uur heb ik doorgebracht op zijn kantoor, maar ik kreeg hoop. Voordat ik weer beneden was in de grote hangar waar duizenden pakketten stonden was het pakket al gevonden. Iedereen wist er namelijk van... Het was het vervelende pakket dat van hier naar daar gezet moest worden omdat niemand het op kwam halen...! 

Het was intussen 16.00 uur en ik moest morgen maar terugkomen! Ik baalde want ik was al sinds 11.00 uur die ochtend op het vliegveld. Dus ik ben vanmorgen weer teruggegaan met Jaya Ram Dulal.
 
Om 10.45 was ik op het vliegveld. Ik heb veel papieren ingevuld, steekpenningen betaald, 14 verschillende stoffige kantoortjes gezien, nog meer roepies betaald en daar kwam eindelijk kwam het pakket. Ik mocht het zien! Maar ook alleen maar zien, want er stond meteen politie bij - ze dachten namelijk dat er drugs in zat!! SHIT... ik had even hoop gekregen en nu was het weer weg. 
 
Ik moest het pakket openen en er een doosje uithalen... dat was heel spannend met 11 werknemers en diverse agenten om me heen! Jaya stond in zijn handen te wrijven, op van de zenuwen... Ik opende het pakket en liet een doosje chirurgische naalden zien... Ik moest uitleggen waar ze voor dienden. 
 
Iedereen lachte na de uitleg en ik moest WEER wachten. Er zou nog een inspectie komen... Na NOG 2 inspecties mochten Jaya en ik DE PAKKETTEN MEENEMEN!!! 
 
In totaal heb ik 12.203 roepies moeten betalen aan de Douane; dat is 110 euro. Ook heb ik nog mensen om moeten kopen voor de juiste papieren (12 euro) en de taxi heen en terug kostte 1.000 roepies (10 euro). Dus al met al is het minder dan 4.000 euro die in eerste instantie betaald zou moeten worden!!! 
 
Ik heb direct Rajendra gebeld en die was zo blij dat hij niet meer kon praten! Hij vroeg me of ik de pakketten goed vast wilde houden en niet meer los wilde laten, hij was zó blij. Daarna heb ik de dokter in Nederland gebeld dat ZIJN pakket aangekomen was, dat ik het in handen had en dat het veilig was! 
 
We hebben hemel en aarde bewogen, veel geduld gehad, smeergeld betaald, gisteren en vandaag in totaal 8 uur doorgebracht op het vliegveld bij de afdeling Cargo, onderdanig geweest, maar nu is het pakket van ons! Eindelijk kan ik het persoonlijk over dragen aan dokter Rajendra. 
 
Groetjes uit Kathmandu 
 
Angelique van Hoof