31-01-2016 verslag Familie Van Dijk

31-01-2016

17-01-2016 Zondag

Na twee jaar wachten… eindelijk weer naar ons geliefde Nepal. Met in elke koffer ruim 2 kilo overbagage, dus met 120 kilo aan kleding en tandenborstels. Gelukkig zijn onze 6 pakketten met kleding (@ tien kilo) al veilig en wel bij Anima op kantoor.

18-01-2016 Maandag

Aankomst in Kathmandu, en ook onze koffers zijn gelukkig allemaal aangekomen. Na ingecheckt te hebben in het Shanker Hotel zijn wij naar Thamel gelopen. Ondanks het tekort aan benzine was het toch aardig druk op straat. Onderweg hoorden we onze naam roepen… het was Anima.   Gelijk even afgesproken voor de volgende dag op kantoor in Lalitpur.

19-01-2016 Dinsdag

Met de taxi en grote koffers (het was even proppen in de kleine witte auto) naar Anima. We werden daar heel enthousiast onthaald door Anima en haar team. Wat mooi en goed om te zien hoe AAN (All Angels Nepal) gegroeid is in 2 jaar tijd. Mede dankzij lock-machines, electrische naaimachines en stoomstrijkijzers. De basisgroep was bezig toen wij er waren; zij starten met de trap-naaimachine.

Wij hadden een mooi patroon voor korte kinderbroeken bij ons, en een grote lap stof van 12 meter. Leuk om binnenkort te kunnen zien dat de dames van de gevorderde groep dit kunnen maken.

Na een rondleiding zijn we naar boven gegaan, waar we zijn begonnen aan de uitdaging van het sorteren van meer dan 140 kilo aan kleding en tandenborstels. Eerst maar op maat. En gelukkig heeft Anima het daarna gesorteerd op dag van wat we zouden gaan uitdelen.

We wilden ook graag lokaal iets doen. In overleg met Anima en Yogresh hebben we besloten om dekens te kopen voor de mensen die nu na de aardbeving in een tentenkamp wonen. We hebben Anima en Yogresh het geld gegeven, en zij zijn op pad gegaan om de dekens te gaan kopen. Wij toeristen betalen er namelijk veel meer voor.

In de middag hebben we Durban Square bezocht. Vreselijk om te zien wat de aardbeving daar heeft aangericht. Er zijn ook maar weinig toeristen op deze plaats.

20-01-2016 Woensdag

Wat heeft Sanghitta het goed voor elkaar met haar team op het schooltje Small Kids Pre-school in Thimi. Het zag er netjes en verzorgd uit. Leuk om te zien en te horen hoe de oudere kinderen al een woordje Engels met je spreken. Van tevoren hebben Anima en Sangritta bepaald welke kinderen er kleding kregen; dit waren de allerarmsten van het schooltje. De oudere kinderen hebben elk een tandenborstel en tandpasta gekregen. En ze begonnen ook gelijk te poetsen.

Daarna hebben we een tentenkamp bezocht in Chamasingh. Deze mensen komen oorspronkelijk uit de omgeving van Bhaktapur. Ze leven daar met 6 à 10 mensen in één tent, en hebben ook alleen maar het hoognodige. Mensen zijn gevlucht uit hun huizen; ze kunnen en durven niet meer terug. Hier hebben we de ouderen en weduwen een warme deken cadeau gegeven. Om alles te registeren moesten ze bij Anima een handtekening zetten d.m.v. een vinger afdruk.

Verder hebben we nog een bijzondere ontmoeting gehad met het baby’tje dat 22 uur ná de aardbeving levend onder het puin vandaan is gehaald (zie ook YouTube). Het jongetje maakt het goed. We zijn met hem en zijn moeder langs de plaats gelopen waar hun huis heeft gestaan. Je kunt het je niet voorstellen dat het er heeft gestaan. Vreselijk dat die mensen elke dag nog geconfronteerd worden met de gevolgen van de aardbeving. En leven in bizarre omstandigheden.

De kinderen die in de tentenkampen wonen gaan gewoon school. Daarom konden we daar niks afgeven en is Anima er later in de week nog geweest om kleding uit te delen.

21-01-2016 Donderdag

Vroeg opstaan. Op het programma staat de plaats Baguwa, bijna 4 uur rijden vanaf Kathmandu. Met een speciale 4-wiel aandrijving de bergen in; 30 kilometer op onverharde weg met gaten, hobbels en allerlei bochten... met mooie vergezichten.

Eerst mochten we het solar project zien, en daarna hebben wij samen met Yogresh een schooltje bezocht. We moesten even wachten want de kinderen hadden examen tekenen. De school was verwoest door de aardbeving. Unicef heeft zijn weg hierheen ook gevonden; er stonden grote ijzeren kisten met materiaal voor de school en de kinderen. De kinderen krijgen les in noodlokalen; rieten matten vormen de muren en het dak bestaat uit plastic zeil. Je kunt zien dat deze kinderen uit de bergen komen; de meeste zijn echt onverzorgd en hebben kapotte kleren aan. Gelukkig hadden wij een koffer vol bij ons, en elk kind is voorzien van een nieuwe set kleding. Ook hebben de kinderen nieuwe schooltassen gehad.

We spraken daar een jonge vrouw, 30 jaar oud, en zij had al 8 kinderen! Ze deed dit voor de toeslag die ze elke maand krijgt. Of dat dit de toekomst is? Ook haar zus had al 6 kinderen. Zorgelijk. Maar voor nu kunnen de kinderen er weer verzorgd bijlopen. Deze kinderen kunnen maar tot ongeveer 11 jaar naar deze school toe; daarna moeten ze naar een school verderop. Voor de meesten is dat niet haalbaar; de kinderen gaan thuis op het land werken of zoeken een paar jaar later het geluk in de hoofdstad. Helaas is het geluk niet te vinden in Kathmandu en belanden ze meestal op straat.

 

22-01-2016 Vrijdag

Met de lokale taxi zijn we naar Anima gegaan. En vanaf het kantoor zijn we naar een plaatselijke school gelopen. Wat een mooie omgeving in Lalitpur. Je kunt zien dat er veel internationale mensen wonen. Enerzijds zie je grote woonhuizen met beveiliging, en in schril contrast een huisje van golfplaten. Via mooie vergezichten kwamen wij aan bij de Shree Choina Bina Gura Ganesh Primary School. De kinderen waren eigenlijk vrij vandaag, maar de allerarmste waren uitgenodigd om toch te komen. Ook hier hebben we weer kleding, tandenborstels en tandpasta uitgedeeld. Er was ook een meisje van 13 jaar die haar vader en zus bij de aardbeving heeft verloren. Voor haar hadden we alleen nog een legging, maar vonden dat zo zielig dat Christina haar trui uittrok en aan haar gaf. Je kon duidelijk zien hoe gelukkig ze hiermee was... ze lachte van oor tot oor. Ook de Groene Campus is hier geweest, en het is prachtig om te zien hoe zij de school mee hebben opgeknapt en geschilderd. Mooi werk!

23-01-2016 Zaterdag

Een vrije dag, maar we hebben natuurlijk niet stil gezeten. Heel veel gewandeld. Van onze eerdere bezoeken konden we ons nog een tentenkamp herinneren. In 2014 moest dit ontruimd worden. De tenten staan er nog wel, maar vormen nu een shopping centrum voor de plaatselijke bevolking.

Veel verkeer hebben we stil zien staan, wachtend op brandstof. Sommige mensen stonden er al dagen. De rijen waren soms wel kilometers lang. De auto’s en bromfietsen stonden gescheiden per benzinepomp. Ook moeten de mensen in de rij staan voor bussen gas. Bizar… in Nederland haal je gewoon wat je nodig hebt.

24-01-2016 Zondag

Vandaag een mooie rit, onderweg naar Jaishisthok. Weer door de bergen heen, onverharde weg, en veel bochten… je moet er geen tegenliggers tegen komen. We hebben daar met Yogresh de nieuwe aardbevingsbestendige school mogen bezoeken die ze aan het bouwen zijn (lees ook de nieuwsbrief van Angelique van 15/02/2016). De lokale bouwvakkers waren bezig met de bouw.

De kinderen hebben hier nu tijdelijk les in de open lucht en in de noodgebouwen met bamboe en dekzeil. Ze moeten van ver komen. Ze krijgen van jongs af aan Engelse les. Ook nu weer hadden we voldoende kleding en tandenborstels bij ons om uit te delen; elk kind kreeg 2 stuks kleding, een tandenborstel en tandpasta. De grotere maten konden we mooi uitdelen aan de lokale bouwvakkers. Over ongeveer 2 maanden moet de school klaar zijn. Op de terugweg zijn we nog bij de fabriek geweest waar ze de aardbevingsbestendige materialen maken.

25-01-2016 Maandag

Vandaag helaas een verplichte dag vrij. Christina is in de nacht van zondag op maandag opgenomen in de Ciwec Clinic vanwege een bacterie in haar darmen. Ze was totaal uitgedroogd. Toch komen wij al voor de vierde keer in Nepal en zijn nog nooit ziek geweest.

26-01-2016 Dinsdag

Een dag later dan gepland zijn we vandaag naar Sauraha in Chitwan geweest. Je zou denken dat de weg van Kathmandu naar Chitwan na de aardbeving nog slechter zou zijn dan voorheen. Maar het tegendeel was waar. Ze zijn volop bezig om de weg te verbreden daar waar mogelijk. We hadden geluk dat we geen last hadden van de wegwerkzaamheden, en we waren dan ook met 4 uur tijd in Chitwan. Natuurlijk weer met koffers vol kleding. We zijn hier goed bekend en binnen het uur kwamen de eerste bekenden ons al gedag zeggen. In de middag zijn we bij het weeshuis geweest. We hebben er niet bij stil gestaan dat de kinderen nu 2 jaar ouder zijn en de hele dag op school zitten. En dat is in Nepal tot 18 uur voor de oudere kinderen. Daarom zijn we na het avondeten in het donker weer terug gegaan naar het weeshuis. Wat bijzondere om deze kinderen na 2 jaar weer te ontmoeten. En wat leuk dat ze je dan nog herkennen.

27-01-2016 Woensdag

Een dagje op pad met Shiva. We hebben een aantal mensen / projecten bezocht die worden gesteund door Project Nepal en All Angels Nepal.

Balram, de man met de gebroken rug. Wij kennen hem nu 4 jaar. Mooi om te zien hoe goed het met hem gaat ondanks zijn handicap. Hij straalde van oor tot oor toen hij ons weer zag. Een heerlijk warme fleece trui voor deze man, en ook zijn dochter en kleindochter hebben weer nieuwe kleding gehad. Zowel het huis als de omgeving zagen er netjes en verzorgd uit.

De moeder van Kangresh. De meesten die dit lezen en het project volgen weten wie deze vrouw is en wie Kangresh was. Twee jaar geleden kon je nog duidelijk zien hoe verdrietig ze was om het verlies van haar man en zoon. Nu heeft ze de draad weer opgepakt en ziet ze er weer levenslustig uit. Moeder heeft een heerlijk warme poncho gehad voor de koude periodes.

Huisjes die door de Groene Campus zijn opgeknapt. Mooi om te zien dat dit zichtbaar is aan de logo’s van de Groene Campus, All Angels Nepal en Project Nepal.

Het naaiproject in Doranghi. De dames kregen er op dit moment les. Ook hier een grote verbetering: een nieuw gebouw en mooie naaimachines.

Diverse landloze dorpjes. Mooi om te constateren dat meer dan de helft van de kinderen die 2 jaar geleden nog thuis waren, nu naar school gaan. Ook hier hebben we veel kleding uitgedeeld.

Dokter Ray en zijn vrouw. Wat doen zij een goed werk in dit gebied. Hier hebben we een doos met ruim 5 kilo aan kleding, handdoeken en tandenborstels afgegeven. Dit kunnen ze dan uitdelen aan de mensen die totaal in armoede leven en een medische behandeling nodig hebben.

Vier weeskinderen in Jankauli. Wat maken ze het goed J  Het huisje waar ze leven ziet er prachtig en verzorgd uit. Leuk om te zien dat het vestje dat we 2 jaar geleden hadden gegeven nu nog door een van de meisjes gedragen wordt; het is nu alleen wat te klein. Dus weer graaien in de koffers voor nieuwe passende kleding voor deze 4 kinderen.

28-01-2016 Donderdag

De toerist uitgehangen en een olifantensafari gedaan. We hadden geluk: we hebben een neushoorn met kalfje, krokodillen, herten, apen en vogels gezien.

Aan het eind van de middag gaan we naar het weeshuis om de kinderen goed te verwennen. Susmitta en Pradeep maken het goed ondanks het feit dat oma op 27 december is overleden. We hadden maar wat graag de kinderen nogmaals mee willen nemen naar oma in Meghauli. Om toch wat herinneringen aan de kinderen te geven hadden we voor alle twee een foto-album gemaakt met foto’s vanaf 2009 tot heden. Alle kinderen zijn bovendien verwend met een hele nieuwe set aan kleding, tandenborstel en tandpasta. Om ze wat Nederlandse tradities mee te geven hebben we ze een grondspel “Mens Erger Je Niet” gegeven. De kinderen waren dol enthousiast en wilden het gelijk gaan spelen.

29-01-2016 Vrijdag

Terug naar Kathmandu. Het was nog even spannend of we daar die dag wel konden komen. Van de lokale bevolking hoorden we dat de weg geblokkeerd was; er lagen rotsblokken op de weg. En dan vragen wij ons natuurlijk af, hoe komen die daar? We kregen daar 2 verschillende antwoorden op: een aardverschuiving of een blokkade.

Gelukkig is er nog een andere weg naar Kathmandu, weliswaar met veel extra kilometers en mooie vergezichten. Maar een spannende reis weer dwars door de bergen, met veel bochten, een smalle weg en af en toe vrachtverkeer waardoor we in de achteruit moesten. Na een reis van bijna 8 uur weer kwamen we veilig weer aan in het hotel in Kathmandu.

30-01-2016 Zaterdag

Vandaag hebben we de Stupa, apentempel en de crematieplaats bezocht.

31-01-2016 Zondag

Onze laatste dag in Nepal. Die staat in het teken van afscheid nemen, en terugkijken op een zeer mooie reis. Waar we weer veel mensen gelukkig hebben kunnen maken. Het mag dan misschien een druppel op de gloeiende plaat zijn, maar deze mensen hebben we wél kunnen helpen.

Wij danken dan ook Angelique, Anima en Yogresh dat we dit allemaal weer hebben mogen zien. We hebben veel verbeteringen gezien. Dat doet ons goed. En blijven zeker het project steunen.


U toch ook?

Jaap, Tineke & Christina van Dijk

12540602_776954075749870_784541872596169091_n.jpg