Nieuwsbrief 23-06-2010

23-06-2010

 

Namasté allemaal,

Gedurende mijn laatste rondreis met FOX Vakanties door China/Tibet/Nepal wilden mensen in de groep graag hun schoolspulletjes, knuffels, potloden en stickers ergens afgeven bij weeskinderen. Tijdens ons drukke jungleprogramma vonden we een uurtje tijd om in Sauraha, Chitwan, één van de vele weeshuizen te bezoeken. We hadden gehoord van diverse dorpsbewoners dat er al lang niemand meer geweest was en dat de kinderen honger leden. Mijn groep heeft toen geld bij elkaar gelegd en 60 kilo rijst, suiker, linzen, zout, vlees, groente en fruit gekocht voor het weeshuis.

Bij aankomst waren de kinderen zoals gewoonlijk wat verlegen. Maar na een clownsoptreden van één van onze gasten was dat zo verdwenen. Ze schaterden van het lachen en het was een geweldig moment voor de kids.

Het weeshuis dat we bezochten is een schitterend klein weeshuisje opgericht in 2064 (2007). Het is een nieuw gebouw en van alle gemakken voorzien. Het heeft een slaapzaal voor de meisjes en een voor de jongens. Een gezamenlijke keuken, toiletten en een douche. Er zijn twee dames die voor de weeskinderen/halfwezen zorgen. Dit weeshuis wordt geholpen door diverse kleine hulporganisaties… maar telkens wanneer ik kom blijkt er niet voldoende geld te zijn! 

 

Wat een probleem is in veel ontwikkelingslanden is dat er hulporganisaties zijn met gouden beloftes die uiteindelijk niets doen voor de lokale bevolking. Aan de andere kant hebben mensen in ontwikkelingslanden het bedelen tot een kunst verheven. Het komt helaas ook voor dat er kleine weeshuisjes opgericht worden met een hoog “zieligheidsgehalte” om westerlingen ertoe te bewegen financiële hulp te geven! Vaak is het onduidelijk of deze zogenaamde weeskinderen wel echte wezen zijn.

Het komt namelijk ook vaak voor dat deze zogenaamde weeshuisjes niet meer zijn dan kinderdag-verblijven voor kinderen van werkende ouders. Momenteel worden veel kinderen opgekocht door handelaren en geplaatst in weeshuisjes! Voor ons is dit onbegrijpelijk maar de Nepalezen zijn arm en zien immens veel mogelijkheden om ons westerse mensen op het gevoel te spelen.  

Alvorens men in Nepal hulp gaat bieden is het aan te bevelen de zaken te verifiëren! Op het moment staan de kranten in Nepal, en ook andere ontwikkelingslanden, hier bol van. Voor geïnteresseerden, zie www.nepalitimes.np en www.thekathmandupost.np

Een ander probleem schuilt in het feit dat hulporganisaties vaak tegen elkaar uitgespeeld worden. Wanneer je nog nooit in ontwikkelingslanden gewerkt, gewoond of gereisd hebt kun je totaal niet inschatten wat armoede is en denk en kijk je met een westerse blik. Wat bijvoorbeeld voor Nepalese begrippen een goed huis is, is voor westerse begrippen een krot.

Dit soort problemen kom ik vaak tegen in Nepal. Mensen doen maar wat en het komt niet ten goede aan de lokale bevolking. Wat ook een groot probleem vormt zijn de snelle jongens in derdewereldlanden die westerse mensen “uitmelken” onder het mom van ik-wil-mijn-landgenoten-helpen! Dit heb ik helaas ook ondervonden in de beginjaren van mijn vrijwilligersperiode. Het is dan ook raadzaam om langere tijd woonachtig en werkzaam te zijn in een ontwikkelingsland voor je werkelijk in kunt inschatten wat de diepere problemen in het land zijn. Stichting Project Nepal blijft dit kleine weeshuisje niet meer steunen vanwege de hulporganisaties die staan te dringen bij de weeskinderen en allemaal eigen belang hebben.  

 

WEL blijft Project Nepal de twee halfwezen helpen. Hun moeder is in mei 2009 gedood door een wilde olifant en hun vader is invalide. Tulsi Magar, oprichter van het Rhino Project, heeft deze twee kinderen opgevangen na het overlijden van hun moeder en samen met Project Nepal een veilige plek gevonden. Voor deze twee kinderen is een groot bedrag overgemaakt naar een bank in Sauraha en een respectabele inwoner van Sauraha zal deze twee kids maandelijks blijven steunen voor scholing en voeding.


Met vriendelijke groeten,

Angelique van Hoof