Nieuwsbrief 28-02-2007

28-02-2007

Namasté allemaal,

Een klein berichtje uit het onrustige Nepal.

Gelukkig heb ik mijn werk op de scholen kunnen doen en heb iedereen bezocht. Maar goed ook, want vandaag is er in het hele land een Bandha afgekondigd!

D.w.z dat er in het hele land geen auto, bus of truck rijden mag. Alle openbare instellingen zijn gesloten, alle winkels en restaurants dicht. En alle scholen houden ook angstvallig hun deuren gesloten.

Waarom het weer onrustig is weet niemand... Geruchten doen de ronde dat deze of volgende week het land over zal worden genomen door een onbekende groepering die de macht wil. Op dit moment is de regering druk bezig met onderhandelingen wie er in het kabinet moet en zo druk dat men denkt dat daarom deze week een overname zal plaatsvinden. Ik weet er natuurlijk helemaal niet het fijne van en dit zijn alleen maar geruchten... maar waar rook is, is vuur!

Het land is in 10 jaar zo naar de afgrond geholpen dat ik niet meer geloof dat er ooit verbetering komt. Ik kom sinds januari 2000 in Nepal, maar telkens verbaas zelfs ik me over de situatie in het land. In Kathmandu wonen na 10 jaar burgeroorlog tenminste 2 miljoen mensen. En dan nog de honderdduizenden illegalen, duizenden lijmsnuivende straatkinderen, tientallen kreupelen...

Gisteren werd ik aangevallen door zo'n lijmsnuivend jongetje van niet ouder dan 7 jaar. Hij klampte zich vast aan mijn been en liet me niet meer los!! In mijn beste Nepalees vroeg ik vriendelijk mijn been los te laten. Maar nee, hij moest en zou “kana” hebben... ETEN! Ik zei: "Wacht hier maar, dan ga ik kana halen!"Dus ik naar de supermarkt, koekjes en water gekocht en terug naar het jongetje.

Intussen zat er natuurlijk een lijmsnuivend vriendje naast hem. Ook met grote, rood doorlopen ogen reikhalzend te kijken waarmee ik naar buiten kwam. Ze vielen me letterlijk aan, graaiden het water en de koekjes uit mijn handen en gulzig slokten ze alles op! De laatste kruimels likten ze van hun smerige, zwarte handen en keken me aan......

"Malaai kana Chaina", zei ik. ( ik heb geen eten meer!) En ben maar verder gelopen.

Deze kinderen, rond de 2000, leven op straat, niemand bekommert zich om hen. Deze taferelen zie je steeds vaker sinds het hier slechter gaat. Alles is duurder. Een gasfles voor het koken van voedsel kost 1300 rupee, benzine is op de bon door de vele stakingen. Rijen motoren en bussen staan voor de benzinepomp! Er is sinds gisteren 9 uur per dag geen elektra meer.

Het leven is hier totaal ontregeld. Veel mensen vluchten illegaal naar Amerika en Europa. Daar verdienen ze dan geld, sturen dit naar hun familie en kinderen in Nepal. Zo gaat ook de cultuur verloren.

Gisteren sprak ik een dame die hier al 20 jaar werkt, ze vertelde me dat wanneer de illegalen geld opsturen, de achterblijvers niets meer doen, geen werk meer zoeken en de jeugd tot hangjongeren maakt! Daar zit wel iets in!

Maar ondanks dit alles, deze Bandha, de strijd, de armoede, is er deze week ook een inluiding van de lente... HOLI. Dit lentefeest gaat gepaard met het gooien van verf en water... vooral naar toeristen en mensen die dit niet willen... Dus jullie snappen het al... ik loop de hele week al met mij regenjas aan! Ik probeer me onzichtbaar te maken voor de hangjongeren...

Ik moet gaan stoppen, de deuren van het internetcafé worden gesloten... de politie is in aantocht!

Groetjes,

Angelique van Hoof