Nieuwsbrief 30-04-2010

30-04-2010

Namasté allemaal,
 
In februari 2010 tijdens een 21-daagse rondreis van FOX Vakanties door India en Nepal stopten we bij een adembenemend uitzicht in de bergen ergens tussen Chitwan en Phokara. De gasten waren druk aan het fotograferen, maar mijn oog viel ergens anders op. Ik zag, bij een met hout en golfplaat opgetrokken woning, een klein meisje gehuld in een oude doek. Ze liep op blote voeten en was totaal vervuild. Haren in de klit, zwarte mond, snottebellen en vieze handjes. Ik liep naar het meisje en vroeg haar wie ze was en waar haar moeder was. Gelukkig spreek ik genoeg Nepalees om met kinderen te kunnen praten. Toen ze mijn witte gezicht zag begon ze direct te huilen. Tja, ik heb altijd een geweldig effect op hele kleine kinderen…. Uit de gammele hut kwam een vrouw die het kind optilde en haar troostte.   
 
Vanwege het fantastische uitzicht op deze plek was ik al tientallen keren gestopt met mijn groepen. Voor deze dame was ik dus ook geen vreemde meer. “Namasté didi, sanchhai” (gegroet, zus, hoe gaat het ermee?), knikte ze tegen mij. “Malaai sanchhai, danjebath” (met mij gaat het goed, dankje) antwoordde ik.
 
Ze vertelde me dat dit meisje hier naartoe gebracht is door een ver familielid. Ze heet Sanghitta en is bijna drie jaar oud. Haar vader is tijdens wegwerkzaamheden in de bergen gedood door een aardverschuiving. De moeder bleef met vijf kinderen achter en de familie besloot de kinderen te verdelen onder de familieleden omdat de moeder, vanwege het overlijden van haar man, zonder inkomsten zit. In Nepal is geen weduwenpensioen, geen uitkering, geen sociale verzekering en 55% werkeloosheid.
 
Sanghitta is van de Chepang Tribe, een bijna uitgestorven stam die in het zuiden in het oerwoud leeft. De dag dat ik Sanghitta voor het eerst zag was ze net één maand bij deze nieuwe familie. De familie bestaat uit 9 personen en leeft ver onder de armoedegrens. Het zijn Gurungs die een klein koffiehuisje hebben langs de weg van Chitwan naar Phokara.
Op dat moment heb ik besloten om iets aan de situatie van deze familie te doen, maar vooral aan de situatie van het meisje. In februari heb ik de familie voor het eerst gesteund met 2.000 rupees (20 euro). In maart kwam ik er weer langs met een tour en heb een grote zak vol met kleding uit Varanasi (India) voor Sanghitta gegeven. Ook nieuwe schoenen, maar dat vond ze maar niets!!! Naast de kleding heb ik weer 2.000 rupees gegeven aan de pleegmoeder van Sanghitta.   
 
In april en mei ben ik opnieuw geweest en heb wederom kleding en geld gegeven. Ook had ik een schitterend rugzakje gekregen van een echtpaar dat Project Nepal al jaren steunt. Een rugzakje voor Sanghitta met potloden, schriften, pluchen beestjes, plakplaatjes en andere leuke zaken voor een driejarige.
 
Ik blijf voorlopig nog wel even voor FOX Vakanties werken als reisleidster en daarom zal ik dit meisje de komende jaren blijven steunen. Ik heb goed nieuws over haar. Sinds één maand zit Sanghitta op de kleuterschool in een nabij gelegen dorp. Het geld dat Project Nepal doneerde werd gedeeltelijk gebruikt voor voeding maar ook voor schoolkleding zodat Sanghitta als een volwaardig kind kan opgroeien.
 
Met vriendelijke groeten,
Angelique van Hoof